गारा

अनेकदा पाहिलंय तुला...धुंद कातरवेळी...पावसात भिजताना...
त्या ढगांखाली उभी असतेस...एखाद्या विद्युल्लतेसारखी...
शुभ्र...नितळ...धवल...
अन वळीव बरसत असतो तुझ्यावर...
एखाद्या शुभ्र प्राजक्तासारखा...
म्हणूनच लोकांना...
तुझ्या काव्यातून...गारा बरसल्याचा भास होतो...
आणि तुझ्या ओंजळीत विरघळनाऱ्या गारांत काव्य दिसतं!