पौर्णिमेच्या रात्री जेव्हा....
सागरास भरती येते
धुंद लाटांसोबत....
एकटाच बोलत बसतो मी....
सूर्य मावळतीला झुकतो...
अन पाखरे घरट्यात निजतात....
रात्रीच्या भयाण अंधारात...
मलाच मग शोधतो मी...
सुसाट वारा सुटतो...
अन ढगही गर्जना करतात...
त्या अवकाळी पावसात...
मनसोक्त मग भिजतो मी...
शिशिराच्या दाट धुक्यात...
तुझी वाट पाहतो मी...
अन तुझ्या पुसट पाठमोऱ्या प्रतिमेवर...
पुन्हा एक...कविता लिहितो मी!
महेश.
No comments:
Post a Comment