दुनियेने हिणवले....
आपल्यांनी हाकलले....
माझ्या मनगटातील बळ...
शेवटी माझ्या मीच जाणले....
हवी होती फक्त...
एक साद धीराची...
मग कशाला परवा
या खोट्या दुनियेची?
धीर समजलो ज्या हाकेला
तो केवळ आवाज निघाला...
झाला भ्रमनिरास तेव्हा..
लागला घोर जीवाला..
लढलो एकटाच शेवटी
मोडक्या तलवारीने,...
झेलली वादळे सारी...
निगरगट्ट मनाने!
आज उभा मी शिखरावर...
पाहतो त्यांना पायथ्याशी...
माझ्या यशाचे श्रेय...
परी त्यांच्या माथ्याशी!
महेश.
No comments:
Post a Comment