भरारी

एक गरुड....
भर उन्हाळ्यात...
दाणा-पाणी शोधत..
सैरभैर उडताना...

सापडतो एखाद्या वावटळीत...
दिशाहीन होतो...
दोन्ही पंखातले बळ त्या वाऱ्याचा विरोध करण्यासाठी अपुरे पडू लागते...
त्या सुसाट वावटळीतून बाहेर पडण्यासाठी जीव तोडून धडपड करतो, आणि तेवढेच खोलवर अडकत जातो, वाऱ्यासोबत चक्रावून जातो, वाऱ्यासोबत उडालेल्या पाला-पाचोळ्यात त्याच्या जीवाचे प्रचंड हाल होतात, तीक्ष्ण असलेली त्याची नजर अचानक धुसर होऊ लागते. तरीही, प्रयत्नांची शिकस्त करुण तो लढत राहतो त्या वादळाशी! अगदी शेवटपर्यंत!
शेवटी वावटळच थांबते! घायाळ, दिशाहीन झालेला तो गरुड, पुन्हा तयार होतो, एका नव्या वादळाला सामोरे जाण्यासाठी! पुन्हा तेच बळ घेऊन, आणि तीच तीक्ष्ण नजर घेऊन, घेतो भरारी! उंचच उंच!

महेश.