चाफा आणि माझे मन...
यांची नेहमीच फसगत होते...
तो काही बोलत नाही
अन माझ्या मनातले कुणी ऐकत नाही!
मग मी चाफ्याशीच बोलतो..
त्याच्या वेदना समजून घेतो..
अन माझ्या मनातले
तो पण शांतपणे ऐकून घेतो!
मग तो पण ऐन पावसाळ्यात
आपली पाने झाडून टाकतो..
अन मी पण त्या थेंबांमध्ये
दोन चार थेंबांची भर घालतो...
मग चाफा पण सुकतो...
अन माझे डोळे पण सुकतात...
त्याच्या सुगंधाला अन माझ्या हास्याला..
सारेच जन काही दिवस मुकतात!
ऋतूमागून ऋतू जातात...
चाफा पुन्हा फुलतो-सुकतो...
नाहीच कुणी ऐकून घेणारा मिळाला
तर मी पुन्हा, माझ्या मनाशीच बोलतो!
महेश.
No comments:
Post a Comment