लागली आग..

लागली आग, उठला धूर...
बघ्यांच्या मनी, माजले काहूर...

जळाला ऐवज, जळाल्या फाईली...
जवानांच्या जीवाची काहिली काहिली...

मजल्यावर मजला, खाक झाला आगीत...
महाराज बोलले, हे माझेच भाकीत!

बुडाखाली आग, राजा असा कसा झोपला?
सुरक्षेचा दोर याच्या हाती आम्ही दिला !


भ्रष्टाचाराचे सार्यांना कसे लागले डोहाळे...
जनता जनार्धन, कधी उघडील डोळे..

शोर्ट सर्किट च्या नावाखाली पिटला डंका...
रावणानेच आज, पेटविली सोन्याची लंका..!

महेश.

झडती

मर्कटाची जात ती...
दाखविती मर्कटलीला...
आपुलीच लाल म्हणोनिया...
दुनियेस शिकवी कला....

गर्दभांच्या कळपात...
अश्वांची होते नामुष्की..
उठवूनी फायदा माणुसकीचा...
फिरोनी मारती ढूस्की!

माही म्हणे सद्गुणी..
घे दंडुका तू हाती...
करिता गंदगी कोणी...
करोनी टाक तयांची झडती!

महेश.

घुसमट!

कधी कधी होते...मनाची घुसमट!
मोहळातल्या माधमाश्यांप्रमाणे एकेक आठवणी बाहेर येतात, त्यातल्या काही कानात गोंगाट घालतात तर काही विखारी डंख मारतात!
मग चार भिंतींमध्ये, गडद अंधारात स्वत:ला कोंडून घेतो....सार्या जगाला विसरून जाण्यासाठी, त्या आठवणीना त्या अंधारात कायमचे गाडून टाकण्यासाठी!
पण होते उलटेच...जितका तो काळोख वाढत जातो, तितक्या त्या आठवणी जास्त बोचू लागतात! मनाची घुसमट वाढत जाते!
कुणाची असते हि आठवण? अन एवढी का येते हि आठवण?
कुणावर जीव लावल्यामुळे? कुणी आपल्याला धोका दिलेला असतो म्हणून?
कि आपल्या एखाद्या चुकीमुळे, सदैव आपल्या सोबत राहावीशी वाटणारी एखादी व्यक्ती आपल्यापासून दुरावल्यामुळे?
काय असते हि आठवण? आणि का आपल्याला तिचा एवढा त्रास होतो?

अल्फाज-ए-माही!

बस कुच लम्हो का है ये सफर..
फिर हम आजाद...तुम आजाद!
----------------------------------


कत्ल तो सर्-ए-आम हुआ हमारा...

बस रूह को जिस्म से आजादी नं मिली!

----------------------------------------

दर्द तो अब भी होता है सीने मे...
बस उसे मेहसूस करनेवाला कोई रहा नही!
-----------------------------------------


मेहसूस तो अब भी करते हम उसके दर्द को...
बस उसको इस बात का एहसास रहा नही!

----------------------------------------------


दुरिया ही दिलाती है एहसास इस दर्द का...
बस तभी वक्त साथ छोड देता है!!
बढाते है हम भी अपना हाथ...
जब उनका दिल तुट जाता है!
------------------------------------------------